زیست فناوری

نوشته: کسری اصفهانی

حقارت در خانه
نویسنده : دکتر کسری اصفهانی - ساعت ۳:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱/٩
 

دو یک باختیم. آنهم با مربیگری علی دایی که شهریار می خواندمش. تحقیر شدیم. کاش به مالدیو می باختیم ولی به این اعراب ... نمی باختیم.

بدون شرح؛ عکس کاملاً گویا است!

ساعت یک ربع به هفت هوس کردم با حمید خیری بریم ورزشگاه و ریسک کردم ماشین هم بردم. ماشین را روی پل بزرگراه رها (!) کردیم و به سوی ورزشگاه دویدیم. یک ربع بیست دقیقه از بازی گذشته بود. به سختی در بالاترین نقطه ورزشگاه و به صورت ایستاده بازی را دیدیم و از معاشرت با سایر تماشاگران لذت بردیم. البته از ضربات پا و زانوی دوستان هم بی بهره نبودیم.

هاشمیان باید برود مثل خیلی های دیگر ...

بازی ایران و کره هم هاشمیان خوب بازی نکرد و ما که ورزشگاه بودیم می‌دیدیم که او اصلاً حرکت نمی کند. اگر تک مهاجم تیم این گونه ساکن باشد، تکلیف تیم روشن است. دایی در بازی با کره با نگاهداشتن هاشمیان در بازی اشتباه کرد و در بازی با عربستان هم با تعویض و به بازی آوردن او. اگر علی کریمی هم بود هیچ اتفاق خاصی نمی افتاد.

حماسی کردن موضوع و آسیب ارزشها

کار اشتباه تلویزیون در این چند روز، پخش تصاویری از جبهه های جنگ و سربازان و تدوین تصاویر فوتبالیست ها در کنار آنها ضمن پخش آهنگ های حماسی بود. آیا اصلاً به این موضوع فکر کرده بودند که شاید ایران ببازد...

آمدن محمود احمدی نژاد هم به ورزشگاه هم دردی را دوا نکرد و برایش بد تمام شد. بعد از اتفاقی که در کشتی افتاد، حالا دیگر حضور او در ورزشگاه ها با خرافات توام خواهد شد. محمود در بین دو نیمه در جایگاه نبود، حالا یا داشتند آب میوه می خوردند یا در رختکن مشغول کوچینگ بودند، من نمی دانم.

علی دایی

علی دایی را خیلی دوست داشتم و فکر می کردم او یک ستاره هالی است در آسمان ایران. گرچه به نظرم او خیلی زود مربی تیم ملی شد. اما حالا و بعد از دو بازی آخر دیگر اعتمادم به او کم شده است. او باعث تنها باخت ایران به عربستان در خانه شده و این خیلی خیلی بد است! دایی کاملاً به تعویض های مربی جدید عربستان بی توجه بود، بی توجه! غرور زیاد هم خوب نیست!


 
comment نظرات ()
 
آرزوی قلعه نوعی برآورده نشد!
نویسنده : دکتر کسری اصفهانی - ساعت ٩:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٦/۱٧
 

وقتی دیروز با بعضی ها مخصوصاً استقلالی ها صحبت می کردم، از آنها می شنیدم که راضی هستند که تیم ملی ببازد و علی دایی زمین بخورد. ولی آنها شهریار رو دست کم گرفتند و اون رو با آقای قلعه نوعی اشتباه گرفتند.

تیم ایران البته به هیچ وجه خوب بازی نکرد و به بازیکنان شاخص از 10 این نمرات رو می دهم:

رحمتی 7

نکونام 7

جباری (10 دقیقه) 6

جلال حسینی 5

عقیلی 5

تیموریان 3

غلام نژاد 3

اما وقتی تیموریان از زمین بیرون آمد و جباری جای اون رفت، تیم کله پا شد و به نظرم تیمی که در 10 دقیقه آخر بازی می کرد خیلی بهتر از تیم اول بازی بود.

 تیموریان و نکونام نباید همزمان در بازی باشند و هر وقت هر دو در تیم هستند، تیم خوب کار نمی کنه و اصلاً بازی نکونام خراب می شود. به نظر می آید همان تیم جوان دایی بدون لژیونرها بسیار خوبتر بازی کند.

امیدوارم که علی دایی در ادامه کار موفق باشد. نه تنها دوست دارم تیم ملی ایران موفق باشد، بلکه دوست دارم علی دایی موفق باشد، شخصی که به نظر من مانند ستاره هالی هر 70 سال یک بار کسی مثل او در ایران به دنیا می آید (آن هم روز اول فروردین، روز تولد من هم اول فروردین است). شهریار فوتبال ایران زمین خدا قوت ... {فقط تازگی ها یه کم چاق شدی، شلوار تنگ نپوشی بهتره!}

بیشتر درباره علی دایی


 
comment نظرات ()